Menu
Są związki, w których ten sam konflikt wraca wciąż w innej postaci. Jedna osoba próbuje coś wyjaśnić, druga się wycofuje. Wycofanie prowadzi do jeszcze większej presji, presja do kolejnego wycofania i po chwili oboje są już w dobrze znanym miejscu, choć żadne z nich nie chciało tam trafić.
Bywa też inaczej. Rozmowy stają się coraz trudniejsze, znika bliskość, pojawia się żal albo poczucie samotności w związku. Czasem wydarza się zdrada lub inne doświadczenie, po którym trudno odbudować zaufanie. A czasem nie ma jednego konkretnego powodu. Jest raczej poczucie, że coś się skończyło albo że coraz trudniej znaleźć drogę do siebie.
W takich momentach terapia par może być przestrzenią do przyjrzenia się temu, co dzieje się między dwojgiem ludzi. W terapii Gestalt nie chodzi przede wszystkim o znalezienie winnego ani ustalenie, kto ma rację. Ważniejsze staje się zobaczenie sposobu, w jaki para pozostaje ze sobą w kontakcie: jak się do siebie zbliża, jak się oddala, czego potrzebuje i co robi, kiedy tych potrzeb nie otrzymuje.
Podczas terapii znaczenie ma nie tylko to, o czym para rozmawia, ale także jak ze sobą rozmawia. Można powiedzieć, że partner nie słucha, a jednocześnie przerywać mu za każdym razem, kiedy zaczyna mówić. Można skarżyć się na brak bliskości i jednocześnie odsuwać się przy każdej próbie zbliżenia. W gabinecie można zatrzymać taki moment i zobaczyć go z bliska, zanim rozmowa znowu zamieni się w kłótnię.
Zamiast kolejny raz ustalać, kto zawinił, można wtedy sprawdzić: co dzieje się między osobami, kiedy pojawia się konflikt? Czego każdy w tym momencie potrzebuje? Czego się obawia? W jaki sposób próbuje dotrzeć do partnera i dlaczego ten sposób prowadzi do jeszcze większego oddalenia?
Terapia par nie polega na tym, żeby nauczyć jedną osobę, jak powinna się zmienić, aby związek zaczął działać. Chodzi raczej o to, żeby obie osoby mogły zobaczyć swój udział w tym, co dzieje się między nimi, i sprawdzić, czy możliwy jest inny sposób bycia razem.
Czasami prowadzi to do odbudowania bliskości i znalezienia nowego sposobu porozumiewania się. Czasami jednak w trakcie terapii staje się jasne, że jedna osoba chce odejść. Innym razem obie nie wiedzą już, czy chcą kontynuować związek.
I to również może być temat terapii.
Terapia par nie musi prowadzić do pozostania razem. Może pomóc sprawdzić, czy jest jeszcze coś, co obie osoby chcą wspólnie budować. Może też pomóc zobaczyć, że relacja się kończy i że potrzebne jest rozstanie, które nie będzie kolejną odsłoną wieloletniego konfliktu.
Terapeuta nie decyduje za parę, czy mają zostać razem. Jego rolą jest pomóc partnerom lepiej zobaczyć to, co dzieje się między nimi, nazwać własne potrzeby i podjąć świadomą decyzję.
Dlatego na terapię par można przyjść również wtedy, kiedy odpowiedź na pytanie „czy chcemy być razem?” brzmi: „nie wiemy”.
To wystarczający powód, żeby się zatrzymać i sprawdzić, co właściwie dzieje się z tą relacją.
Terapia par nie musi odpowiadać na pytanie: „Jak zostać razem?” Czasami ważniejsze jest pytanie: „Jak chcemy dalej być ze sobą, niezależnie od tego, czy będzie to razem, czy osobno?”
